ماه رمضان

ماه رمضان زمانی ویژه برای تامل است در زندگی و آنچه که آدمی در گذشته به انجام رسانیده است.
با توجه به اینکه میتوان گفت خدای متعال با تمام فضل و رحمت خود از بندگانش میزبانی میکند، همگان در این مدت میتوانند اگر نقص و قصوری در گذشته خویش داشتهاند، آنها را اصلاح کرده و بر سر این خوان الهی از برکات عظیمی که در آن وجود دارد بهره ببرند و در مسیر بندگی حق تعالی یک شبه ره صد ساله را بپیمایند.
در روایتی از پیامبر گرامی اسلام (ص) علت نام گذاری ماه مبارک رمضان به «رمضان» اینگونه بیان شده است.
«این ماه را» رمضان «نامیدند چون گناهان را میزداید.»

«رمضان» نام خدا
در برخی احادیث آمده است که «رمضان» یکی از نامهای خدای سبحان است و نهی شده است که آن را بدون احترام و افزودن واژهٔ «ماه» به کار ببرند.
رسول گرامی اسلام (ص) میفرمایند:
«نگویید» رمضان «چون» رمضان «یکی از نامهای خدای تعالی است. بلکه بگویید» ماه رمضان. ”

نامهای ماه رمضان
برخی از اوصاف و نامهای این ماه مبارک اشاره به عظمتی دارد که خداوند متعال برای این ماه قرار داده است، مانند: ماه خدا، ماه میهمانی خدا، ماه نزول قرآن، ماه برکت، ماه رحمت، ماه آمرزش و….
دستهٔ دوم این نامها اشاره به وضعیت اخلاقی مومنان دارد که سبب ارتقای وجودی و تعالی معنوی آنان میشود مانند ماه پاک کننده، خالص سازی، صبر، توبه، بازگشت، استغفار، اطاعت، مسابقه.
دسته سوم نامهای ماه مبارک رمضان نیز به وظایف عبادی بزرگی که مومنان در کنار روزه این ماه باید به آن بپردازند اشاره میکند مانند ماه تلاوت قرآن، نماز، دعا، عبادت و ماه بهار قرآن.
دسته چهارم از اسامی ماه رمضان به برخی از وظایف مومنان نسبت به دیگران اشاره میکند که باید در این ماه توجه جدی به آنها داشت. مانند ماه مسلمانی، مساوات، همدردی و بهار فقیرانه.
از توجه به این اسامی متعدد ماه مبارک رمضان متوجه میشویم وظایف اجتماعی انسان با وظایف فردی او آمیخته است چنانکه دستورات شرعی با وظایف اخلاقی پیوند نزدیکی دارد و رعایت همه این جوانب ضروری است.